من در حجم خاکستریشان
نفسم بند آمد
ریه ام فشرده از انفاسی است
که گلوگاهم را
طنابی از دستان نامزئی اینان
میکشید
من از درد وتگا نوشیدم
از سیگار کام گرفتم
ازبس

ناکامی را
در آرزویشان
دیدم
واکنون معانقه میکنند
با گردنهایی
برای ما کشیده تر میشدند

فاراب

الو سلام باتوامآنجا هوا چطور استاینجا هوا سرد استشعرها برلبهای شاعران قندیل بسته استطنابها از نبرها بی ناموسترندحتی اگر کسی نباشدصندلی زیرپایت را بکشدکش می آیدکشاله ی فعل هادر بستر استمراریبه استقبال میآیندافعال مستقبلوقتی نهاد و گزاره در رسانه یکی شوندرسانه فقط چشمهای توستکه مافیایخبرها رامعطوف کرده استفاراب

چروکیده خوابیده
روی خطوط
شعرهایم
چون پیچکی که در خویش میپیچید
مثل ارتفاع درختان بلوط
به سوی آسمان خیز برداشته است
پیچک تنهایی شعرهایم
باحفره ای بسوی لا متنهایی
میپیچید
.میرود
تا بر شاخه ای از جنس تبلور آرام گیرد

من درشبهای کریستالی شعرهایم
پیاله گردانی ماه را
مینوشم

فاراب